สาส์นจากประธาน

ปรากฎการณ์ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน เด็กและเยาวชนชนบทต้องเปลี่ยนแปลงชีวิตทั้งระบบในแบบก้าวกระโดด จากวิถีชีวิตในภาคการเกษตรสู่ตลาดแรงงานภาคอุตสาหกรรมและบริการตามเมืองใหญ่ โดยขาดด้วยพื้นฐานสำหรับเตรียมความพร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลงนั้น ไม่ว่าจะเป็นโอกาสทางการศึกษา การเรียนรู้อย่างเท่าทันต่อสภาพชีวิตในภาคอุตสาหกรรมและบริการ การใช้ชีวิตแบบเมืองใหญ่ อันส่งผลให้การเข้ามาทำงานในเมืองเคว้งคว้าง ไร้ทิศทาง และขาดเป้าหมายที่แท้จริง

ภาพความเป็นจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กและเยาวชนชนบท คือ เข้ามาทำงานอะไรก็ได้ เพียงเพื่อได้เงินตอบแทน ทำงานได้เงินก็ส่งให้ทางบ้านได้ใช้จ่าย ใช้หนี้สิน โดยไม่ต้องคำนึงว่ารายรับที่ได้มาจากหยาดเหงื่อแรงงานนั้น จะเป็นธรรมหรือไม่ และงานที่ทำเหล่านั้นส่วนใหญ่ไม่ได้เสริมทักษะเพื่อการพัฒนาและยกระดับคุณภาพชีวิต
หน้าที่ของตนคือก้มหน้าก้มตาทำงานไป หนักเพียงใดไม่สำคัญ หมดเรี่ยวแรงเมื่อใดก็กลับไปเป็นคนจนในสังคมชนบทและรอเวลาที่จะส่งลูกหลานของตนเข้ามาเป็นเด็กและเยาวชนพลัดถิ่นผู้ด้อยโอกาสต่อไปในอนาคต หมุนเวียนเป็นวัฏจักรที่หาจุดจบที่ดีได้ยาก

มีเด็กและเยาวชนพลัดถิ่นจำนวนไม่น้อยที่ใช้ชีวิตในเมืองอย่างไม่คุ้มค่า หลงใหลไปตามวิถีชีวิตที่ไม่สมควรของสังคมเมือง มีเด็กและเยาวชนพลัดถิ่นไม่น้อยที่ไม่สามารถตอบได้เมื่อถูกถามว่าอนาคตของตนจะเป็นอย่างไร

หากจะถามว่าไม่มีผู้อพยพแรงงานที่ประสบผลสำเร็จในการการแก้ไขปัญหาหรือพัฒนาคุณภาพชีวิตเลยหรือ คำตอบคือมีผู้ประสบความสำเร็จ สามารถใช้การอพยพแรงงานของตนให้เกิดประโยชน์ได้ แต่บุคคลเช่นว่านั้น มีน้อยมากเหลือเกินหากเทียบเคียงกับผู้อพยพแรงงานซึ่งหลั่งไหลเข้ามาในเมืองที่มีจำนวนมหาศาล

จินตภาพของมูลนิธิเพื่อเยาวชนชนบท ในฐานะขององค์กรพัฒนาเอกชนเล็กๆ ที่ให้ความสนใจต่อการอพยพแรงงานของเด็กและเยาวชนชนบท ในฐานะตัวกลางการเปลี่ยนแปลงที่จะทำให้การอพยพแรงงานของเด็กและเยาวชนได้พบและใช้ประโยชน์จากการอพยพแรงงานของตนได้อย่างเต็มที่ แม้นว่าเด็กและเยาวชนพลัดถิ่นจำนวนนั้นจะเป็นส่วนเล็กน้อยท่ามกลางจำนวนมหาศาลของผู้อพยพแรงงานก็ตาม แต่นับว่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับการขยายและเผยแพร่แนวทางสำหรับอนาคต

บุญศรี กอบบุญ
ประธานมูลนิธิเพื่อเยาวชนชนบท