หลายวันก่อนทำผ้ามัดย้อมรูปผีเสื้อวงศ์หางติ่งประยุกต์ ตั้งใจจะเอาไปฝากใครคนหนึ่งใส่กรอบติดฝาผนังไว้ดูเล่นยามคิดถึงกัน.....เมื่อแกะด้ายที่มัดออก พลันผีเสื้อตัวที่สวยที่สุด(ตั้งแต่ที่ได้ทำมา)ก็โผบินมาอวดความงามให้ปลื้มใจ

ธรรมชาติของการทำผ้ามัดย้อมที่ได้ประสบคือ อะไรจะเกิดขึ้นนั้นเราจะได้รู้ก็ต่อเมื่อเราแกะด้ายที่ใช้มัดก่อนย้อมออก นั่นล่ะ ความงามบรรเจิด หรือความผิดพลาดก็จะปรากฏออกมาให้เราได้ตื่นตะลึง และผิดคาดทุกครั้งไป

แม้ว่าเราจะร่างแบบได้สวยสมบูรณ์ขนาดไหนย่อมต้องมีความผิดคาดในทุกครั้ง ...ผิดคาดว่า...สวยกว่าเดิม หรือว่าใช้ไม่ได้เพราะรูปแบบของภาพ รอยฝีเข็มเย็บ สีที่ย้อม หรือความสมบูรณ์ของภาพกับสีสันที่ให้อาจไม่กลมกลืนกัน

การทำผ้ามัดย้อมเป็นการสร้างงานศิลปะที่มีความซับซ้อนแตกต่างกว่าการวาดภาพในกระดาษ เพราะภาพในกระดาษเราจะเห็นความสวยงาม หรือความผิดพลาดในขณะสร้างงาน และเราอาจแก้ไขความผิดพลาดนั้นได้ทันที หากการทำผ้ามัดย้อมภาพที่ได้จะดีหรือเสียจะทราบก็ต่อเมื่อเสร็จงาน และหมดโอกาสจะแก้ไข …ผลที่ได้จะเป็นอย่างไร เราต้องยอมรับในความจริงนั้น

ไม่ทราบว่าเคยได้ยินจากที่ไหนว่า “ชีวิตออกแบบได้” ...ใช่เราออกแบบชีวิตได้เมื่อเราร่างแบบ ถักทอสนเข็มเพื่อสร้างงานชีวิตของเรานั้น เราได้ใส่ความตั้งใจ ความพยายามอย่างเต็มที่และอย่างดีที่สุด แต่กระนั้น ภาพชีวิตของเราก็อาจจะมีจุดผิดคาด หรือจุดผิดพลาดได้เช่นกัน

นั่นสินะ...ในระหว่างทำงานชีวิต หรือระหว่างการทำผ้ามัดย้อม บ่อยครั้งไปที่เราต้องเจ็บปวดเพราะถูกเข็มตำ นิ้วมือช้ำไปหลายวันเพราะต้องดึงด้ายให้แน่น ๆ และเบื่อหน่ายเป็นกำลังขณะที่ค่อย ๆ แกะด้ายแต่ละปมออกโดยไม่ให้ผ้าขาดไปด้วย เวลาที่ทำอย่างนั้นก็ตั้งคำถามตัวเองว่า ทำไมเราต้องออกแบบรูปให้มันวิจิตรพิสดารขนาดนี้ รูปง่าย ๆ ก็มีทำไมไม่ทำ แต่ในทุก ๆ ครั้งที่สร้างงานใหม่เป็นต้องออกแบบภาพให้พิเศษและซับซ้อนมากขึ้นทุกทีไป

ท่ามกลางความคิด ความรู้สึกหลากหลายมีสิ่งหนึ่งที่พิเศษที่สุดคือ ในขณะที่เราทำงานนั้นเราพบกับความหวัง เรามีความสุข เราได้สำแดงออกซึ่งความสามารถทั้งหมดที่มี และเราอาจพบกับความสุข ความปิติยินดีอีกครั้งเมื่องานที่เราทำได้เปิดเผยออกมาด้วยความงดงาม และหากจะมีจุดผิดคาด หรือจุดผิดพลาดก็เป็นธรรมดาสามัญตามครรลองที่ควรจะเป็น และเดี๋ยวเราก็ออกแบบใหม่ได้อีกเช่นเคย